ภาพ ป๋องแป๋ง

ลงสี ปูเป้



ในอดีต ณ เมืองพาราณสี มีพ่อค้าคนหนึ่งบรรทุกสินค้า ไปขายต่างเมืองเป็นประจำ คราวหนึ่งพ่อค้าและบริวารนำ

สินค้าบรรทุกเกวียน ๕๐๐ เล่ม เดินทางข้ามทะเลทรายเป็น

ระยะทางถึง ๖๐ โยชน์ เนื่องจากผืนทรายร้อนจัดมาก จึงต้องหยุดพักผ่อนในเวลา

กลางวัน ต่อเมื่อรับประทาน อาหารเย็นแล้ว จึงเดินทาง

ต่อไปได้











เมื่อพ่อค้าและบริวาร

เดินทางรอมแรมใกล้จะถึง จุดหมายปลายทาง เหลือ

อีกเพียง ๑ โยชน์ ซึ่งใช้

เวลาเดินทางอีกเพียงคืน

เดียว ก็จะข้ามพ้นเขต

ทะเลทราย พ่อค้าและ

บริวารต่างชะล่าใจ เมื่อ รับประทานอาหารเย็นแล้ว

ก็ใช้น้ำและฟืนจนหมด







ครั้นถึงเวลากลางคืนก็ออกเดินทาง ต้นหนซึ่งนั่งอยู่ดูทิศทางจากดวงดาวบนท้องฟ้า

เผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย กองเกวียนจึงเดินหลงทาง









เช้าวันรุ่งขึ้น ต้นหนจึงรู้ว่า

กองเกวียนได้เดินทางวนกลับ

มาอยู่เดิม



บริวารทั้งหลาย เมื่อรู้เช่นนั้น

ก็พากันกล่าวโทษต้นหนว่า

เป็นต้นเหตุให้เกิดปัญหา



บรรดาบริวารต่างรู้สึกอ่อนล้า

และหิวโหย เนื่องจากไม่มีน้ำ

และฟืนสำหรับหุงหาอาหาร

ต่างจึงพากันท้อแท้ และทอด

อาลัยไปตาม ๆ กัน





















ดังนั้น พ่อค้าจึงให้บริวารช่วยกันขุดพื้นทรายใต้กอหญ้านั้น เพื่อค้นหาแหล่งน้ำ

ซึ่งทุกคนต่างก็มีกำลังใจ จึงร่วมมือกันขุดอย่างขยันขันแข็ง







ทุกคนต่างช่วยกัน

ขุดลึกลงจนถึง ๖๐ ศอก ก็ยังไม่พบน้ำ































ด้วยปัญญาของพ่อค้า และความเพียรอย่างไม่ท้อถอยของคนรับใช้คนสนิท ทำให้ทุกคนได้น้ำมาดื่มกิน

หุงหาอาหารมารับประทาน ครั้นตกกลางคืนจึงได้ออกเดินทางอีกครั้ง และถึงที่หมายในวันรุ่งขึ้นอย่างราบรื่น